Yazasım Var

Merhabalar, bir süredir yazamadım hem şahsi hem memlekette güzel bir şey yazıp paylaşacak keyif olmadı.        Uzun, sert ve zor bir kışın bizi beklediği belli olduğu tatsız günlerden bir gün önüme hiç bilmediğim bir dünyanın kapısı açıldı.    Moralsiz bir günümde hazırlıktan liseye sıra arkadaşımla dertleşirken kısa sürede  yaptığı porselen ve çini tabakları, çini sehpaları görünce inanamadım. Bana iyi geleceğini düşünüp, gittiği bir çini kursuna gitmemde ısrar edince refleksle "ben yapamam deli misin" dedim, güldüm geçtim.  Yaptıklarını gördükçe: "Yok artık, seninle resim derslerinde ancak çöp adam çizerdik, sen bunları nasıl yapıyorsun" diyerek ağzım açık, çıktığı bu yeni yolculuğu hayranlıkla tekrar dinledim. Daha önce de biliyordum ama o gün ilk kez cesaretlendim. Ondan aldığım "büyütme gözünde, kolay, yaparsın" coşkusuyla bir an acaba olur mu diye geçirdim içimden. O beni ikna etti "teknik öğreneceksin, bak gör nasıl yapacaksın" d...

Epeydir bir Kapalıçarşı dosyası hazırlamak arzusundaydım. Her gidişimizde o dükkan neresiydi, çipil yüzükçü oğlanın dükkanın adı neydi vs.:) bir isim/adres soru trafiğidir gider, burada birleştireyim istedim. Küçükken annemle başladım gitmeye, hep severdim beni çok cezbederdi kuyumcular, küçük küçük dükkanlar, dehlizlerde dar sokaklarda hazine avı gibi adres bulmalar. Esnafın herkesi ismiyle tanıması... Farklı ve cazip bir dünyaydı. Belki hala altın gümüş olmayan, bijüteri takıya çok para vermemem anne öğretisinden gelir, "ıvır zıvır bijüteri alacağına bir tane al altın al". Üniversitede tam Kapalıçarşı kurdu olmuştum, çok severdim farklı sokakları keşfetmeyi, ufak tefek alışverişleri. O günlerden bugüne her gidişte uğradığım, yıllar içinde her yıl birkaç kere gittiğim, kızlarımı da sürüklediğim. Sonraları artık izin kullanarak sabahtan Kapalıçarşı programı yaptığım arkadaşlarımla keşfettiğimiz yeni yerler çoğaldı. Şimdi daha çok bir ritüel gibi uğradığımız dükkanla...